Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Έρχονται Χριστούγεννα μα και Σταυρός μαζί






Αποτέλεσμα εικόνας για χριστουγεννα φωτο ορθοδοξα
Έρχονται Χριστούγεννα μα και Σταυρός μαζί
-------------------------------
Οι αθώοι δεν επιβιώνουν.
Λες και χρωστάνε τον θάνατό τους σε όλους τους ένοχους.
Και έτσι πεθαίνουν. Πεθαίνουν για να ξαναγεννηθούν ίσως μια μέρα, πιο ένοχοι από ποτέ. Ένοχοι, γιατί είναι αθώοι.
-------------------------------
Αθώος ή ένοχος; Κανείς δεν είναι πραγματικά αθώος. Ένας ήταν. Και αυτόν Τον σταυρώσαμε. Κι όμως δεν διστάζει να ξαναγεννηθεί και εμείς δεν Του την χαρίζουμε ποτέ. Ούτε μία φορά, γιατί φταίει.
Το φταίξιμό Του; Είναι αθώος και δεν μπορούμε να το βαστάξουμε, μας αγαπά και δεν μπορούμε να το αντέξουμε, υπάρχει και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε.
Αν και ένοχοι, μας αθωώνει. Αυτό είναι το έγκλημά Του, αυτό είναι το αίτιο της καταδίκης Του από εμάς...
-------------------------------
Έρχονται Χριστούγεννα, μα κάποιοι ποθούν πάντα να Τον βλέπουν να κουβαλά τον Σταυρό, να υποφέρει, να σταυρώνεται, να μένει νεκρός, να κρέμεται άπνους πάνω από τη γη γεμάτος πληγές, φαινομενικά ανήμπορος. Και νομίζουν ότι τα κατάφεραν, Τον θανάτωσαν, Τον νίκησαν.
Θαρρούν ότι Τον σταμάτησαν. Πανηγυρίζουν για τον θρίαμβό τους, για το αποτρόπαιο έργο τους.
Μα Αυτός στέκει εκεί, πάνω στο Σταυρό χωρίς μίσος και κακία, γεμάτος με ζωή, έτοιμος ν' αναστηθεί για χάρη τους, για χάρη μας, για χάρη όλων.
-------------------------------
Έρχεται η γέννα Του, μα ο Σταυρός του φαντάζει πιο κοντά.
Πριν γεννηθεί, θέλουν πάλι -αν είναι δυνατόν- να Τον σταυρώσουν, να Τον πάψουν να υπάρχει.
Γιατί;
Διότι είναι αθώος. Και η αθωότητά Του ελέγχει την ενοχή τους, την ενοχή μας.
Κι Αυτός θα έρθει πάλι, ταπεινά, σιωπηλά, όχι για να σταυρωθεί αλλά για να σώσει.
Μα και πάλι ως αθώος που είναι θα Τον σταυρώσουμε. Γιατί; Γιατί κανείς αθώος δεν πρέπει να υπάρχει, κανείς που Συγχωρεί δεν πρέπει να συγχωρεθεί, κανείς που Αγαπά δεν πρέπει να αγαπηθεί, κανείς που προσφέρει Ζωή δεν πρέπει να ζήσει.
-------------------------------
Κι όμως...

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Ο Γέρων Πορφύριος υπήρξε ένα σύγχρονος στάρετς της ελληνικής Ορθοδοξίας



Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης, Καθηγούμενος
της Ἱ. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχοῦ


Κ.Ι: Οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος στο Γέροντα Πορφύριο και, δια μέσου του μακαριστού Γέροντος, στο σύγχρονο Ελληνισμό, αλλά και την οικουμενική Ορθοδοξία, είναι άπειρες. Κι εσείς, πατέρα Ιωαννίκιε, συγκαταλέγεστε μεταξύ εκείνων, είστε κι αγιορείτης, που είχαν δεχθεί τη ευλογία του Θεού να γνωρίσουν το Γέροντα Πορφύριο.

αρχ. Ι.: Ο Γέρων Πορφύριος υπήρξε ένα σύγχρονος στάρετς της ελληνικής Ορθοδοξίας. Ήταν μια χαρισματική μορφή. Είχε δεχθεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος από πολύ ενωρίς. Όπως ο ίδιος μου έλεγε, τα δύο εκείνα στοιχεία που πολύ τον βοήθησαν στη ζωή του και του έδωσαν αυτή την πνευματική χάρη, ήταν, πρώτα, για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια, «η χαρούμενη υπακοή, που έκαμνα στους Γεροντάδες μου».

Έτσι μου έλεγε ο ίδιος και μου εξηγούσε: «Μου έλεγαν, για παράδειγμα: «Νικήτα» -αυτό ήταν το όνομά του ως μοναχού στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους- «τρέξε κάτω στον αρσανά να πάρεις αυτό το τσουβάλι με το αλεύρι. Και προτού να τελειώσει ο Γέροντάς μου την εντολή του, εγώ ήδη είχα αρχίσει να τρέχω για τον αρσανά, να φορτωθώ το τσουβάλι και με χαρούμενη υπακοή να επιστρέψω».

Η χαρούμενη αυτή, λοιπόν, υπακοή του ήταν το πρώτο. Και το άλλο ήταν το αδιάλειπτο της νοεράς προσευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Ασκούσε συνεχώς και αδιαλείπτως τη νοερά προσευχή.

Όταν, λόγω ασθενείας, εξήλθε με την ευλογία των Γερόντων του, του Αγίου Όρους και ακολούθησε τη γνωστή πορεία του, για να ησυχάσει, στο τέλος, στο Μήλεσι της Μαλακάσας, όπου και ίδρυσε το γνωστό Ησυχαστήριο, μια από τις φορές που τον επισκέφθηκα εκεί μου είπε: «Απορώ κι εξίσταμαι, γιατί όλος αυτός ο κόσμος έρχεται σΆ εμένα. Εγώ δεν αισθάνομαι να λέω τίποτε σπουδαίο. Ό,τι με φωτίζει ο Θεός εκείνη την ώρα, αυτό τους λέω».

Αυτά και μόνο τα λόγια είναι αρκετά, για να συμπεράνουμε πόσο μεγάλη ταπείνωση είχε ο Γέρων Πορφύριος. Δεν είχε την αίσθηση ότι ήταν κάτι σπουδαίο. Το στοιχείο της ταπείνωσης είναι, όπως γνωρίζετε, το αληθινό κριτήριο του αγίου, πραγματικά ανθρώπου.

Κ.Ι.: Για το διορατικό και το προορατικό χάρισμα του Γέροντος Πορφυρίου ποια εμπειρία σας θα θέλατε να μας μεταφέρετε, πατέρα Ιωαννίκιε;

αρχ.Ι: Θα σας πω ένα απ' αυτά, που θυμούμαι. Είχα να τον δω χρόνια. Είχα ήδη πάει στη Μακεδονία, όπου ο Θεός αξίωσε κι εμένα, τον πτωχό και πένητα, να βάλουμε ένα θεμέλιο στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, το οποίο κτίστηκε στη συνέχεια.

Κ.Ι.: Στα Κουφάλια, δηλαδή, της Θεσσαλονίκης, όπου είστε και ο πνευματικός της εκεί Αδελφότητας Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

αρχ.Ι: Ακριβώς. Πήγα, λοιπόν, για να πάρω την ευχή του, να βρει κι ο δικός μου ταραγμένος νους λίγη γαλήνη, παρηγοριά κι ελπίδα, που έδινε πάντοτε ο πατήρ Πορφύριος στην ψυχή όποιου τον επισκεπτόταν. Διότι, πρωτίστως, είχε το μείζων χάρισμα της αγάπης, το οποίο εκδηλωνόταν ως παρηγορία προς όλους τους ανθρώπους. Ο Γέρων Πορφύριος ήταν, θα μπορούσαμε να πούμε, ένας παράκλητος. Αφού λοιπόν πήρα την ευχή του και μιλήσαμε λίγο, ξαφνικά με κοιτάζει και λέει χαμογελώντας: «Δεν μου λες; Εκεί απΆ έξω από το μοναστήρι που κτίζετε, τι έχεις βάλει εκεί μπροστά, προτού μπούμε στο μοναστήρι;».

«Τι έχω βάλει, Γέροντα;» τον ρώτησα. «Βλέπω, βλέπω», μου απάντησε. «Τι βλέπετε, Γέροντα;» «Βλέπω ένα μεγάλο σταυρό».

Πράγματι είχαμε τοποθετήσει στο σημείο εκείνο ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό. Έμεινα κατάπληκτος μπροστά στη χάρη, που είχε. Πήρα το χέρι του, το ασπάσθηκα με σεβασμό, αλλά και με χαρά, διότι βρισκόμουν δίπλα σ' ένα χαρισματούχο Γέροντα και διότι και στην εποχή μας ακόμη γεννά η Εκκλησία μας ανθρώπους με τόση χάρη και τόσα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. 

Ο αείμνηστος είχε το χάρισμα να βλέπει μακριά,σε αποστάσεις χιλιομέτρων, τόπους, που ποτέ δεν επεσκέφθη και ποτέ δεν εμελέτησε. Σε γεωγραφικά μήκη και πλάτη και βάθη, όπου του απεκαλύπτετο ακόμη και η ύπαρξη ή μη υδροφόρωνστρωμάτων. Συγχρόνως είχε το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος να διεισδύει και να αποκαλύπτει τα απροσμέτρητα βάθη των ψυχών και να εξιχνιάζει τα κρύφια και ανεξιχνίαστα με θαυμαστή ευκολία. Ό,τι για εμάς ήταν υπερφυσικό στην αποκάλυψη αυτή, για εκείνον ήταν φυσιολογικό, ωσάν να το έβλεπε με τους υλικούς οφθαλμούς του. Ο πατήρ Πορφύριος υπήρξε ένας οφθαλμός του Πνεύματος. 

Κ.Ι.: Ποια λόγια ωφέλιμα του Γέροντος Πορφυρίου θυμάστε περισσότερο; 

αρχ.Ι.: Εκείνο, το οποίο έλεγε, ήταν ν' αγαπήσουμε όσο μπορούμε περισσότερο το Χριστό. «Όποιος αγαπά το Χριστό», έλεγε, «αυτός αποφεύγει την αμαρτία». Τόνιζε πάρα πολύ την αγάπη προς το Θεό. Και δικαίως, Διότι, όπως γνωρίζετε, μπορεί κάποιος να ζει με προσοχή και με αρετή, προκειμένου να αποφύγει την κόλαση. Αυτή είναι η πρώτη κατηγορία των ανθρώπων. Στη δεύτερη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν να μην αμαρτάνουν, προκειμένου να πάρουν μισθό από το Θεό, να κερδίσουν τον παράδεισο.

Η τρίτη και υψηλότερη κατηγορία είναι αυτή, που δίδασκε ο Γέρων Πορφύριος: Να ζει ο άνθρωπος με αρετή, επειδή αγαπά το Θεό κι επειδή δεν θέλει να λυπήσει τον Κύριο, ο οποίος «πρώτος ημάς ηγάπησε». Αυτή η αγάπη δημιουργεί μια παραδείσια κατάσταση στην ψυχή και είναι αρχή του παραδείσου.

Πιστεύω ότι ο Γέρων Πορφύριος είχε μέσα του και εξέφραζε μία θεολογία μυστική, η οποία κατ' εξοχήν υπάρχει στον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή και στον άγιο Ισαάκ τον Σύρο.


Θα σας αφηγηθώ μια ιστορία, που δείχνει πόσο μεγαλείο είχε η ψυχή του πατρός Πορφυρίου. Πριν από πολλά χρόνια, παραμονή των Θεοφανείων, πήγε, κατά το έθιμο, ν' αγιάσει τα σπίτια. Όπως έμπαινε στα σπίτια ένα ένα, μπήκε και σ' ένα σπίτι, το οποίο, χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, ήταν οίκος ανοχής. Την ώρα που άρχισε να ψάλλει «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου...» και ν' αγιάζει, του λέει η ιδιοκτήτρια: «Μη, μη, δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το σταυρό».

Κι ο Γέρων Πορφύριος της αποκρίθηκε: «Δεν ξέρω αν αυτές ή εσύ δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό»... Ασπάσθηκαν το σταυρό οι γυναίκες εκείνες και ο Γέρων Πορφύριος τους είπε και μερικά λόγια εκεί. Τους μίλησε για την αγάπη προς το Θεό, που ήταν το αγαπημένο του θέμα. Βλέποντας την εξαγιασμένη μορφή του Γέροντος Πορφυρίου οι γυναίκες εκείνες υπέστησαν μια εσωτερική αλλοίωση, ιδιαίτερα όταν τους είπε: «Ν' αγαπήσετε το Χριστό, που σας αγαπά και θα δείτε τότε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Αν ξέρατε πόσο σας αγαπά ο Χριστός. Προσπαθήστε κι εσείς να τον αγαπήσετε».

...Πολλάκις μου είχε διηγηθεί εν υπερφυσικόν γεγονός, που καταπλήσσει, συμβάν εις τα Καυσοκαλύβια κατά τη διάρκεια της εκεί ασκήσεώς του, ολίγο προ της αναχωρήσεώς του από το Άγιον Όρος. Κάποτε ο παπα Ιωαννίκιος, ο γέρων και παραδερφός του πατρός Πορφυρίου, τον έστειλε να μαζεύσει σαλιγκάρια. Ο αρχάριος τότε πατήρ Πορφύριος, δια να ευχαριστήσει τον Γέροντά του, εγέμισε τον «τορβά» με σαλιγκάρια και προς τούτο εσκαρφάλωσε εις μίαν επικίνδυνον πλαγιάν, βραχώδη, απρόσιτον. Κατά την επιστροφήν πέρασε από ένα ρέμα με ξερολίθαρα, που άρχισαν να κατρακυλούν και να τον παρασύρουν.

Προ του αδιεξόδου και καθώς άρχισε να σκοτεινιάζει, εφώναξε: «Παναγίτσα μου!»

Και μας διηγόταν: «Χωρίς καν να αντιληφθώ πώς έγινε την ώρα εκείνη, μία δύναμις με ήρπασε και εν ριπή οφθαλμού με μετέφερε στην απέναντι πλευρά της χαράδρας, πάνω σ' ένα βράχο, απ' όπου, όταν συνήλθα, πήρα το μονοπάτι, που με οδήγησε στη Σκήτη».

Ο πατήρ Πορφύριος, είχε όντως το χάρισμα της Θεολογίας, που πηγάζει από την Ζώσαν Πηγήν, την Νοεράν, του Αγίου Πνεύματος. Και μάλιστα της Μυστικής Θεολογίας, όπου βλαστάνει η κατά Χριστόν Φιλοσοφία. Ήτο ένας Μυστικός Θεολόγος χωρίς κοσμικάς σπουδάς, παρά μόνον με τας σπουδάς της ασκήσεως, της ησυχίας, της νοεράς εργασίας.

Έλεγεν: «Είθε να μπούμε όλοι στην επίγειον άκτιστον Εκκλησίαν, γιατί, αν δεν μπούμε σΆ αυτήν, δεν θα μπούμε και στην ουράνια». «Μπορούμε να ενωθούμε, αν κάνουμε μυστική ζωή...» «Η καλή δύναμη πάει πλούσια, αλλά απαλά ως θρους», όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη». «Να γίνεσθε άγιοι...»

Από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΦΙΟΣ. Μαρτυρίες και εμπειρίες»,
του Κλείτου Ιωαννίδη, 8η έκδοση, σελ. 97-102.

Κείμενο-Επιμέλεια:αέναη επΑνάσταση
Σημείωση: Σήμερα, ο Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης είναι
ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως
του Σωτήρος στο Σοχό Θεσσαλονίκης.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Ένα μεγάλο θαύμα του Αγίου Ανδρέα πού συνέβη στην Καρπασία της Κύπρου…

Αυτές τις μέρες, πού εμείς εδώ πέρα γιορτάζουμε μέ λόγους μεγάλους και πανηγυρικούς, με χαρές και φωταγωγίες, λιτανείες και κωδωνωκρουσίες τον Άγιό μας, τον Πολιούχο Ανδρέα, τόν τής πρώτης κλήσεως μαθητή του Χριστού, κάποιοι άλλοι λαβωμένοι και πονεμένοι, χιλιάδες χιλιόμετρα θάλασσας μακριά μας, αμφίβολο είναι εάν θα μπορέσουν να μπούνε κι΄ εφέτος στην σκονισμένη Εκκλησιά τους και ν΄ ανάψουν τ΄ αγιοκέρι τους
Το γιατί και πώς, μη το αναζητήσουμε στους δέλτους της πρόσφατης ιστορίας γιατί ακόμη η ιστορία της Κύπρου γράφεται, και μόνο στον επόμενο αιώνα, εάν ζήσουμε και όσοι ζήσουνε, θα μάθουμε γιατί και πώς έγινε το μεγάλο κακό και στα δύο την μοιράσανε…Τήν Κύπρο μας !



ΤΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ…
Για την ίδρυση του φημισμένου Μοναστηριού του Αποστόλου Ανδρέα, που βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήρι στην κατεχόμενη Καρπασία, ελάχιστα είναι γνωστά. Η παράδοση φέρει τον Απόστολο Ανδρέα να έχει περάσει από το μέρος εκείνο, τον 1ο αιώνα μ.Χ., όταν το καράβι με το οποίο ταξίδευε έμεινε αγκυροβολημένο για τρεις ημέρες σε παρακείμενο λιμανάκι λόγω νηνεμίας.
Εκεί ο Απόστολος δημιούργησε μια πηγή στο βράχο από όπου άρχισε να αναβλύζει άφθονο νερό, «που τρέχει από τότε στον λάκκο της Παλαιάς Εκκλησίας και από εκεί βγαίνει σαν Αγίασμα από βρύση κοντά στη θάλασσα» (Ι. Τσικνοπούλλου «Ο Απόστολος Ανδρέας», 1967, σ. 21). Αυτό θεράπευσε και το τυφλό παιδί του καπετάνιου του καραβιού, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, έκτισε στην ίδια τοποθεσία ναό αφιερωμένο στον πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού.



ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ…
Αυτό όμως που το κάνει Πανκυπρίως γνωστό τό προσκύνημα αυτό, είναι το ακόλουθο θαύμα:
Την περίοδο της ηγουμενίας του Οικονόμου Χριστόφορου Κυκκώτη συνέβηκε ένα θαυμαστό γεγονός, που συγκλόνησε τους κατοίκους της Κύπρου και αύξησε το σεβασμό και την αγάπη τους προς τον Απόστολο Ανδρέα και το μοναστήρι του.
Συγκεκριμένα γύρω στο 1896, οι Τούρκοι είχαν απαγάγει στην πόλη Αλλαγιά της Μικράς Ασίας το μοναχογιό μιας φτωχής Ελληνίδας της Μαρίας. Παρά τις προσπάθειες της γυναίκας να επανεύρει το γιό της, τούτο δυστυχώς δεν κατέστει δυνατό.
Ο μικρός Παντελής Χατζηγεώργη είχε οδηγηθεί από τους απαγωγείς του στις στρατιωτικές σχολές του κατακτητή και τα ισλαμικά τάγματα ώστε, μετά την αποφοίτησή του, να υπηρετήσει το Σουλτάνο και το Μωάμεθ. Έκτοτε η μητέρα του εναπόθεσε στο Θεό τις ελπίδες της για την ανεύρεσή του και με καθημερινές και συνεχείς προσευχές Τον ικέτευε να την ελεήσει.Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1912, είδε στον ύπνο της κάποιον Ανδρέα, και της ανακοίνωσε ότι σύντομα θα συναντούσε το χαμένο γιο της.
Η μάνα πεπεισμένη ότι ο επισκέπτης της δεν ήταν άλλος από το πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού, αναχώρησε αμέσως με το αυστριακό ατμόπλοιο που εκτελούσε το δρομολόγιο Σμύρνης – Λάρνακας για προσκύνημα στο μοναστήρι του Αγίου, στην Κύπρο.
Με το ίδιο καράβι ταξίδευαν επίσης πολλοί Κύπριοι – άνδρες και γυναίκες – οι οποίοι εργάζονταν στη Μερσίνα και στα Άδανα ως υπάλληλοι γερμανικής εταιρίας που κατασκεύαζε τα μεγάλα σιδηροδρομικά έργα της Ανατολής.
Στο καράβι υπήρχε επίσης και μια μικρή ομάδα από δερβίσηδες, που επισκέπτονταν την Κύπρο για να διευθετήσουν διάφορες οικονομικές εκκρεμότητες των τεκκέδων του νησιού.Σε κάποια στιγμή, η Μαρία διηγήθηκε τα συμβάντα στις άλλες γυναίκες που συνταξίδευαν μαζί της και εξέφρασε τη βαθιά της πεποίθηση πως με τη βοήθεια του Αγίου θα επανεύρισκε το γιό της.
Τη διήγησή της ακροαζόταν με πολύ ενδιαφέρον ένας από τους Δερβίσηδες, ο οποίος και παρατηρούσε προσεχτικά τη γυναίκα. Τελικά την πλησίασε και της απηύθηνε το λόγο, διαπιστώνοντας ότι ήταν η μητέρα του, αφού όπως φαίνεται, παρά την πολύχρονη παραμονή του στα τουρκικά ιεροδιδασκαλεία, εξακολουθούσε να διατηρεί ενθυμήσεις από την παιδική του ζωή.
Αφαίρεσε τότε το κάλυμα της κεφαλής και αφού ντύθηκε με ελληνικά ρούχα, ομολόγησε την χριστιανική του πίστη. Η χαρά και των δύο, όπως και όσον άλλων Χριστιανών ταξίδευαν μαζί τους, ήταν πολύ μεγάλη και ξεπερνούσε τα όρια της συγκίνησης.Μόλις δε το καράβι προσάραξε στη Λάρνακα, μητέρα και γιός έτρεξαν στο ναό του Αγίου Λαζάρου, όπου προσευχήθηκαν θερμά και ευχαρίστησαν τον Απόστολο Ανδρέα. Στη συνέχεια ο Παντελής ομολόγησε για δεύτερη φορά, μπροστά στον ιερέα του ναού παπά Ιωάννη Μακούλη, πίστη στο Τριαδικό Θεό.
Ο απαχθείς Παντελής Χατζηγεώργης, πρώην Τούρκος Δερβίσης, με την μητέρα του, μετά την θαυματουργική, από τον Άγιο Ανδρέα, επιστροφή του…

Ο παπά Ιωάννης σφράγησε την επάνοδο του Παντελή στο Χριστιανισμό με την τέλεση του μυστηρίου του χρίσματος. Ακολούθως αφού επισκεύθηκαν το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, όπου προσκύνησαν τον Άγιο και τον ευχαρίστησαν για τη θαυμαστή βοήθειά του, μετέβησαν στο μοναστήρι του Κύκκου στο οποίον παρέμειναν για λίγες μέρες.»
 ΠΟΛΙΤΗΣ» ημερ. 14/2/1999/πηγή

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

ο παράδεισος δεν ήταν νοσταλγία.



Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο paradise
Ναι ο παράδεισος δεν ήταν νοσταλγία. Ούτε πολύ περισσότερο μια ανταμοιβή. 
Ήταν δικαίωμα... ~ Ο. Ελύτης



Αθήνα - Το καμαράκι του Παπαδιαμάντη



Μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό καμαράκι φιλοξενούσε για λίγα χρόνια ο καλόγερος Νήφων τον Παπαδιαμάντη.


Ο Παπαδιαμάντης έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Αθήνα, σε συνθήκες μεγάλης ανέχειας. Έμενε συνήθως σε ενοικιαζόμενα δωματιάκια εντός αυλής, στα οποία στεγάζονταν και άλλες οικογένειες. Ήταν τόσο κακές οι συνθήκες διαμονής του, που μια νύχτα λίγο έλειψε να σκοτωθεί όταν κατέρρευσε από τη δυνατή βροχή η στέγη ενός παλιόσπιτου που νοίκιαζε στην οδό Αριστοφάνους 18.

Δεν είχε χαρτί να γράψει
Δυσκολευόμενος να πληρώσει το νοίκι και με κακή κατάσταση υγείας κατέφυγε στις αρχές της δεκαετίας του 1880 στον ναό των Αγίων Αναργύρων στου Ψυρρή, όπου δούλευε ως νεωκόρος ο καλόγερος Νήφων, ο οποίος καταγόταν από τη Σκιάθο και ήταν παιδικός του φίλος. Ο Νήφων τού προσέφερε φιλοξενία στο ίδιο καμαράκι που κοιμόταν και ο ίδιος στον περίβολο της εκκλησίας.
Ο Παπαδιαμάντης έμεινε αρκετά χρόνια σ’ εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, που έμοιαζε με λαγούμι. Παρόλο που αυτός και ο Νήφων ήταν εξαιρετικά ολιγαρκείς, πρέπει να υπέφεραν από την υγρασία και το στρίμωγμα. Λέγεται, μάλιστα, ότι εκεί έγραψε μεγάλο μέρος της «Φόνισσας».

Ο Παπαδιαμάντης στη Δεξαμενή το 1906, όπως τον φωτογράφισε ο Παύλος Νιρβάνας.

Ούτε χαρτί δεν είχε να γράψει και ευτυχώς που του έδινε χαρτοσακούλες ένας Τριπολιτσιώτης ταβερνομπακάλης, που τον έλεγαν Καχριμάνη και είχε το μαγαζί του στου Ψυρρή, λίγα μέτρα παρακάτω από τους Αγίους Αναργύρους. Έκοβε ο Παπαδιαμάντης τις σακούλες σε ορθογώνιο σχήμα και έβγαζε από αυτές φύλλα χαρτιού, επάνω στα οποία έγραφε τα διηγήματά του.
Είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια έτρωγε σχεδόν κάθε μέρα στην ταβέρνα του Καχριμάνη, του οποίου συχνά έπλεκε το εγκώμιο, σαν να επρόκειτο για κάποια ξεχωριστή προσωπικότητα. Τον θεωρούσε άνθρωπο του Θεού επειδή του έδινε χαρτί για να γράφει. Χωρίς εκείνον τον ευλογημένο ταβερνιάρη ποιος ξέρει πόσα από τα έργα του Παπαδιαμάντη δεν θα έβλεπαν το φως.

Τα παραπάνω και πολλά ακόμα περιστατικά από τη ζωή του Παπαδιαμάντη μάς τα διηγιόταν ο ιερέας των Αγίων Αναργύρων Παναγιώτης Μπεκιάρης. Πηγαίναμε αρκετά συχνά στον ναό για να βάλουμε ένα κερί και να ακούσουμε ιστορίες για τον ταπεινό συγγραφέα και την παλιά Αθήνα.
Την τελευταία φορά που ξαναπήγαμε δεν τον βρήκαμε εκεί, επειδή όπως μας είπαν έχει αρρωστήσει βαριά. Στη θέση του ήταν ένας άλλος ιερέας, ο Χρυσόστομος Ευστρατίου, ο οποίος είναι κι αυτός λάτρης του Παπαδιαμάντη.

Το ίδιο ψαλτήρι
Ο τωρινός ιερέας των Αγίων Αναργύρων π. Χρυσόστομος Ευστρατίου στην κάμαρα του Παπαδιαμάντη. Είναι κι αυτός λάτρης του ταπεινού συγγραφέα.
Τίποτα σχεδόν δεν έχει αλλάξει στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, από τότε που έζησε εκεί ο Παπαδιαμάντης. Ακόμα και το ψαλτήρι στο οποίο έψελνε είναι το ίδιο. Δυστυχώς, όμως, έκλεισε η ταβέρνα του Καχριμάνη, που λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης της είχε κρατήσει το όνομα του Καχριμάνη στην επιγραφή και προκαλούσε νοσταλγία στους λάτρεις του Παπαδιαμάντη. Σήμερα το μαγαζί είναι ξενοίκιαστο λόγω της φοβερής οικονομικής κρίσης και η πινακίδα έχει αφαιρεθεί.

Μπορεί τα ίχνη του Παπαδιαμάντη να χάνονται με το πέρασμα του χρόνου, αλλά το έργο και το παράδειγμά του παραμένει αθάνατο. Ήταν ένας σεμνός γίγαντας της σκέψης με αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, που δόξασε την πατρίδα του χωρίς να ζητήσει και να λάβει απ' αυτή απολύτως τίποτα.

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ