Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Από την μια το θυμιατό και από την άλλη το πούρο.


Αποτέλεσμα εικόνας για φωτο βροχη


Από την μια το θυμιατό και από την άλλη το πούρο.
----------------------------------
Πως να μιλήσουμε για τα πνευματικά, όταν η ζωή μας είναι τόσο ρυπαρή;
Κι όμως το κάνουμε. Και το κάνουμε φωνακτά, το κάνουμε επιδεικτικά, να δείξουμε σε όλους ότι ενδιαφερόμαστε για τα αιώνια ενώ συγχρόνως εμμένουμε στα πρόσκαιρα. Μιλούμε για την αγάπη και την ταπείνωση του Θεού ενώ συγχρόνως επιζητούμε πρωτοκαθεδρίες και δικαιώματα. Προβάλλουμε τον Χριστό και συγχρόνως ρίχνουμε λάσπη στο πρόσωπό Του με την αμετανοησία μας. Μιλούμε για πνευματική ζωή ενώ παραμένουμε χωρίς πνευματικό, χωρίς άσκηση, χωρίς συγχώρεση.
Μιλούμε για πνευματική ζωή. Ποια ζωή; Γι’αυτήν που καταναλώνουμε διαδικτυακά; γι’αυτήν που καταναλώνουμε σε μπαρ, σε διασκεδάσεις, σε αθλητικούς αγώνες;
----------------------------------
Ποια ζωή ποθούμε τελικά;
Και σ’αυτήν την ερώτηση απαντούμε, την εν Χριστώ ζωή.
Κι όμως δεν κάνουμε τίποτα για να την ζήσουμε. Πηγαίνουμε στον πνευματικό γιατί «πρέπει», και δεν νιώθουμε να μας ελέγχει τίποτα, δεν έχουμε κάτι να του πούμε. Γιατί;
Διοτι ή ζωή μας είναι ήσυχη, χωρίς ταραχές, χωρίς απρόοπτα, χωρίς προβλήματα, αλλά συνάμα είναι χωρίς πνευματική προσπάθεια. Δεν νιώθουμε την αμαρτία μας γιατί η συνείδησή μας είναι χοντρή, θολωμένη. Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία του πνευματικού αγώνος. Μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων.
Δεν νιώθουμε την αμαρτία μας γιατί έχουμε πάθει ένα είδος ανοσίας σ’αυτήν.
Νομίζουμε ότι πνευματική ζωή είναι ο εκκλησιασμός, η ήρεμη ζωή, το να μην πέφτεις σε μεγάλα αμαρτήματα (κυρίως σαρκικά), η νηστεία.
Ποιος προσεύχεται όμως; Ποιος γονατίζει καθημερινά; Ποιος αγαθοποιεί αγνώστους; Ποιος μελετά τις Γραφές, ποιος εξετάζει σε βάθος τον εαυτό του;
Δεν τα κάνουμε αυτά, κι όμως νομίζουμε ότι είμαστε καλά πνευματικά.
Εάν αυτό δεν είναι υποκρισία, τότε τί είναι; Εάν αυτό δεν είναι πώρωση καρδιάς τότε τί είναι;
Και ενώ βρισκόμαστε μέσα στο λιμάνι ναυαγούμε.
----------------------------------
Το πιο επικίνδυνο στην πνευματική ζωή είναι η ασφάλεια. Η ασφάλεια της ηρεμίας μας, του μισθού μας, της οικογένειάς μας, της ζωής μας. Νιώθουμε ασφαλείς και ξεχνούμε να απασφαλίσουμε τα πνευματικά μας όπλα, αυτά τα όπλα που δίνει η Εκκλησία, που μας έχουν δώσει οι Θεοφόροι Πατέρες μας τα οποία είναι η προσευχή, η μετάνοια, το χαροποιό πένθος, η σιωπή, η ανεξικακία, η αγαθότητα, η καθαρότητα βίου, η νηστεία, η αγρυπνία, η μετοχή στα Μυστήρια, η μνήμη θανάτου, η υπακοή.
Νιώθουμε ασφαλείς και ξεχνούμε τον Θεό ως τον κύριο στόχο της ζωή μας. Γι’αυτό και την κάθε μας αστοχία δεν την θεωρούμε αμαρτία μα κάτι το δεδομένο, φυσιολογικό, αποδεχτό. Έχουμε συνθηκολογήσει με την αμαρτία, γι’αυτό και η πνευματική μας ζωή είναι νεκρή.
----------------------------------
Δεν είμαι απαισιόδοξος, απλά μία διαπίστωση κάνω.
Συνεχώς ξερνούμε και μετά γυρίζουμε και τρώμε τα ξερατά μας. Αμαρτάνουμε και πριν καλά καλά η μεταμέλεια μας κτυπήσει την πόρτα ξαναμαρτάνουμε. Και το φοβερό είναι ότι δεν θεωρούμε ότι σφάλαμε, δεν θεωρούμε ότι αδικήσαμε, δεν θεωρούμε ότι παρεκκλίναμε του σκοπού της ζωή μας. Εάν πέσουμε μία φορά δεν σταματούμε, δεν τρέχουμε αμέσως στο πετραχήλι του πνευματικού μας για να αναστηθούμε αλλά λέμε με το λογισμό μας «αφού έπεσα μία φορά τώρα δεν πειράζει...ας ξαναπέσω. Όταν θα ξαναεπισκεφτώ τον πνευματικό μου τότε θα σταματήσω». Έχουμε δηλαδή την πτώση μας σχεδιασμένη. Όμως δεν ξέρουμε φίλοι μου πότε θα μας βρει ο θάνατος. Εάν πέσαμε μία φορά δεν χρειάζεται να πέφτουμε συνέχεια, ας σταματήσουμε στην μία φορά. Γιατί αν συνηθίσουμε να πέφτουμε με την δικαιολογία ότι "λερωθήκαμε λίγο άρα ποια η διαφορά του λίγο με το πολύ", τότε θα χάσουμε κάθε αίσθηση της πτώσης μας και με την πάροδο του χρόνου θα την θεωρούμε την φυσική μας κατάσταση.
----------------------------------
Το να έχουμε αδελφοί μου εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού δεν σημαίνει ότι μπορούμε να παραμένουμε ράθυμοι, αμελείς, αμετανόητοι. Η ουσία της χριστιανικής ελπίδος είναι ενεργητική, αυτό σημαίνει αγώνα και προσπάθεια στο στίβο των αρετών. Η ελπίδα χωρίς προσωπικό αγώνα είναι πλάνη και όλεθρος διότι οδηγεί τον άνθρωπο στην αιώνια απώλεια.
Χωρίς πραγματικό αγώνα και δίψα για τον Θεό, θα κοινωποιούμε το πρωί το συναξάρι της ημέρας και το βράδυ θα ποστάρουμε την φωτογραφία μας σε κάποιο μπαρ μ'ένα ποτό στο χέρι.
Από την μια το θυμιατό και από την άλλη το πούρο.
Και όλα αυτά θα γίνονται χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Θα μας είναι πολύ φυσικό και το ένα και το άλλο. Ίδια αξία για μας θα έχει η αγρυπνία σε ένα μοναστήρι και το ξενύχτι μας σε ένα κέντρο διασκέδασης.
Θα κάνουμε κυρήγματα περί Ορθοδόξου πνεύματος και συγχρόνως με την συμπεριφορά μας θα διχάζουμε, θα κατακρίνουμε, θα αυτοπροβαλόμαστε, χωρίς υπακοή, χωρίς ταπεινό και εκκλησιαστικό φρόνημα, χωρίς διάθεση για ομόνοια και ειρήνη. Θα "ορθοδοξούμε" πολεμώντας και θα νομίζουμε ότι είμαστε και "μάρτυρες της αληθείας", ενώ είμαστε φερέφωνα του διαβόλου.
Πώς είναι δυνατόν να μιλάς για τα πνευματικά ενώ συγχρόνως το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι ο τραπεζικός σου λογαριασμός, η ομορφιά του προσώπου σου, τα μοδάτα ρούχα σου, η αίγλη της κοινωνικής σου ζωής;
----------------------------------
Φυσικά η πνευματική μας πρόοδο και σωτηρία πραγματώνεται δια της Χάριτος του Παρακλήτου όμως η Χάρις δεν έρχεται ουρανοκατέβατα, μαγικά, αλλά ενεργοποιείται δια της προσωπική μας προσπάθειας.
Ο Παράκλητος σκηνώνει μέσα μας όταν βρίσκει χώρο να το κάνει. Εάν δεν αδειάσουμε τον εαυτό μας απ΄όλα αυτά τα περριτά και μάταια ο Παράκλητος θα παραμένει εξόριστος.
Πως να μιλήσουμε για τα πνευματικά, όταν η ζωή μας είναι τόσο ρυπαρή;

π .  Παύλος  Παπαδόπουλος

Το ρεβεγιόν [ της Όλγας Κιοσόγλου ]


Αποτέλεσμα εικόνας για πρωτοχρονιατικο ρεβεγιον φωτο



Το ρεβεγιόν
[ της Όλγας Κιοσόγλου ]





Τα πρόσωπα του έργου


ΣΩΚΡΑΤΗΣ 58 ετών
ΔΑΝΑΗ 55 ετών ,σύζυγος του Σωκράτη
ΧΡΥΣΟΥΛΑ 57 ετών, αδελφή της Δανάης




Στο σαλόνι ενός σπιτιού, που φανερώνει κάποια θλιβερά απομεινάρια παλιάς αρχοντιάς, κάθονται ο Σωκράτης και η Δανάη. Ο Σωκράτης στέκεται ακίνητος μπροστά από το παράθυρο και κοιτάζει έξω τη φωτισμένη πόλη. Είναι ντυμένος ωραία .Η Δανάη είναι με τις πυτζάμες και με μια κουβερτούλα στα πόδια της. Είναι παραμονή πρωτοχρονιάς, αργά το βράδυ.

ΔΑΝΑΗ Πέρυσι ,ήμασταν καλεσμένοι στους Παπαχρήστου, θυμάσαι; Εκεί ήμασταν όταν άλλαξε ο χρόνος. Σαράντα άτομα οι καλεσμένοι και δέκα ήταν τα γκαρσόνια…. Τι φαγητά ήταν αυτά, τι σαλάτες, τι πανδαισία γεύσεων, τι ποτά, τι γλυκά ,τι μουσικές….. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ενώ είχαμε φάει όλοι το καταπέτασμα, τα τραπέζια ήταν γεμάτα σαν να μην είχαμε αγγίξει τίποτε….. Τι ήταν αυτό….

ΣΩΚΡΑΤΗΣ [κοιτάζοντας πάντα έξω από το παράθυρο ] Επίδειξη χλιδής ήταν ,αυτό ήταν. Και αυτό είναι που με εκνευρίζει αφάνταστα. Αυτά τα ψεύτικα χαμόγελα, οι τυπικές ευχές, τα παγωμένα φιλιά και αγγίγματα…. Και το μόνο ζεστό και αληθινό να είναι τα φαγητά….. γι΄ αυτό σε παρακάλεσα να μείνουμε εφέτος οι δυο μας .[γυρίζει προς τη Δανάη ] Δεν θα ντυθείς; Βάλε αυτό που φορούσες και πέρυσι και ήσουν τόσο ωραία…. Πάντως να ξέρεις μας κάλεσαν και φέτος και ο Παπαχρήστος και ο Αναγνώστου. Τους είπα ότι δεν θα είμαστε στην Αθήνα.

ΔΑΝΑΗ Δεν θα είμαστε στην Αθήνα…… ας έλεγες τουλάχιστον ότι θα πάμε στην Ελβετία ή στο Ντουμπάι …. Κάπου τέλος πάντων

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Αυτοί πάνε συνέχεια εκεί και αν με ρώταγαν που θα μείνουμε ,σε ποιό ξενοδοχείο, τι θα έλεγα έ….σύνελθε γυναίκα …. Εγώ σχεδίαζα να μείνουμε οι δυό μας αυτή τη μέρα και να είμαστε αληθινοί , να πούμε αλήθειες σήμερα, να κάνουμε ευχές αληθινές, να κάνουμε όνειρα και σχέδια για τη ζωή μας ,για τον καινούριο χρόνο….. ας είμαστε αληθινοί σήμερα….

[ χτυπά το τηλέφωνο, διστάζουν και οι δύο να σηκώσουν το ακουστικό. Αποφασίζει η Δανάη να απαντήσει ]

ΔΑΝΑΗ χρόνια πολλά αδελφούλα μου, καλή χρονιά να μας έρθει…… εμείς μόλις φεύγαμε και μας γύρισε πίσω το τηλέφωνο….. ναι για ρεβεγιόν …… στου Παπαχρήστου και εφέτος….. εσύ ;………...έρχεσαι εδώ;…………. Τώρα;……….. Είσαι από κάτω;……….… Ανέβα να σε δούμε και εμείς φεύγουμε λίγο αργότερα…… [κλείνει το τηλέφωνο ]. Πάω να ντυθώ.

[μπαίνει η Χρυσούλα η αδελφή της Δανάης κρατά στα χέρια της μια βασιλόπιτα]

ΧΡΥΣΟΥΛΑ Χρόνια πολλά Σωκράτη. Δεν μου είπες ότι θα πηγαίνατε στου Παπαχρήστου…

ΣΩΚΡΑΤΗΣ φαντασίες της Δανάης… σιγά μη πηγαίναμε… με τι προσόντα…. Η Δανάη δεν μπορεί να πάει με το ίδιο φόρεμα …. Εγώ δεν έχω ούτε ένα χαρτονόμισμα πλέον στο πορτοφόλι μου…. Μας είπαν το πρωί τα κάλαντα δυο γειτονόπουλα και ξέρεις τι τους έδωσε η αδελφούλα σου;….. το τελευταίο μου πενηντάευρο που πήρε από το πορτοφόλι μου πριν προλάβω να αντιδράσω….. όταν το συνειδητοποίησα έτρεξα ξωπίσω τους…. Τα κοίταζα που χοροπήδαγαν από τη χαρά τους χάλαγαν τον κόσμο από τις φωνές και τα γέλια τους…… αλλά τι να τους πω …..συγνώμη λάθος… δώστε μου τα ρέστα…. Πώς να διακόψω αυτή την έκρηξη χαράς;…….. γύρισα πίσω ευχαριστημένος που δεν είχα άλλα χρήματα στο πορτοφόλι γιατί θα τα έδινε όλα…. Αυτή είναι η Δανάη…..

ΧΡΥΣΟΥΛΑ γιατί δεν της λες την αλήθεια;… γιατί δεν της λες ότι το μαγαζί πάει ,έκλεισε, και άφησε μόνο χρέη….. γιατί να τραβάς μόνος αυτό το μαρτύριο;…. είναι γυναίκα σου… νομίζεις δεν θα σου σταθεί;…. Δεν θα σε στηρίξει ;….. σ΄αγαπάει και θα κάνει τα πάντα…. Μόνο η Δανάη μπορεί να σε βοηθήσει …. Αν ήξερε την κατάσταση δεν θα έδινε το πενηντάρικο στους καλαντιστάδες….. και αυτό είναι το λιγότερο…..

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ναι το λιγότερο… γιατί ξέρεις τι είπε στα παιδιά;…. ότι έβαλε στην τράπεζα πέντε χιλιάδες ευρώ δώρο για κάθε εγγόνι που θα τα πάρουν όταν γίνουν 20 ετών….

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ο Θεός είναι μεγάλος και μέχρι τότε θα έχετε δώσει πολύ περισσότερα στα εγγονάκια…… αλλά μη την αφήνεις να ρεζιλεύεται ….τα παιδιά σου γνωρίζουν πολύ καλά πως μόνο χρέη άφησε το μαγαζί και σε σας και σε κείνα….

ΣΩΚΡΑΤΗΣ δεν μπορώ να της το πω, θα είναι σαν να τη σκοτώνω… τουλάχιστον όχι σήμερα….

ΧΡΥΣΟΥΛΑ πότε, αύριο που θα έχουν κολλήσει το χαρτί έξω από την πόρτα;….

ΣΩΚΡΑΤΗΣ χρειάζομαι χρόνο,…… να της δείξω τι πραγματικά αξίζει στη ζωή….. ότι μόνο η ζωή αξίζει πραγματικά…..

ΧΡΥΣΟΥΛΑ έχεις χρόνο ίσα –ίσα για να φτιάξεις τις βαλίτσες σας και να έρθετε στο σπίτι μου. Να μην είσαστε εδώ όταν θα έρθουν…..

[μπαίνει η Δανάη με τουαλέτα επίσημη ]

ΔΑΝΑΗ ποιοι θα έρθουν;…. και βέβαια δεν θα είμαστε εδώ αφού σε λίγο θα πρέπει να φύγουμε για το ρεβεγιόν….. χρόνια πολλά Χρυσούλα μου

[φιλάει την αδελφή της ]

ΧΡΥΣΟΥΛΑ χρόνια πολλά αδελφούλα μου. Τι ώρα είναι ; μη χάσουμε την αλλαγή του χρόνου.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ [κοιτάζει το χέρι του που συνήθως φορεί το ρολόι ] Δεν έχω ρολόι….

ΔΑΝΑΗ [ πολύ ανήσυχη ] Τι το έκανες το ρολόι σου ;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Θα το άφησα μάλλον στο μπάνιο όταν πλύθηκα.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ [έχει βγάλει το κινητό από τη τσάντα της και αρχίζει να μετράει ανάποδα ] 10……. 9………8…….7……….6……..

[ Σβήνουν τα φώτα ]

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΔΑΝΑΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ 5……..4……….3………..2………1…….. καλή χρονιά

[ αγκαλιάζονται και φιλιούνται ]

ΧΡΥΣΟΥΛΑ είχα πάρει και σαμπάνια και φράουλες αλλά τα ξέχασα στο ψυγείο. Δεν πειράζει ας κόψουμε τη βασιλόπιτα, έλα Σωκράτη αυτή είναι δική σου δουλειά.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ θα φέρω λίγο τσίπουρο να ευχηθούμε τσουγκρίζοντας

[ έρχεται με ένα μπουκάλι τσίπουρο ,τρία ποτηράκια και ένα μαχαίρι για να κόψει την πίττα . Η Χρυσούλα γεμίζει τα ποτήρια, τσουγκρίζουν, ο Σωκράτης σταυρώνει τη βασιλόπιττα ]

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Πρώτο κομμάτι του Χριστού ,μετά του άγιου Βασίλη….. του φτωχού…… του σπιτ…………ιού……

[ το μαχαίρι βρίσκει το νόμισμα ,ο Σωκράτης σηκώνει το κομμάτι με το νόμισμα ψηλά ]

ΣΩΚΡΑΤΗΣ να το αν δεν το πιστεύετε το νόμισμα έπεσε στο κομμάτι του σπιτιού ,για σκέψου…..

[ με το ζόρι κρατιέται να μην τον πάρουν τα κλάματα … σβήνουν τα φώτα
Όταν ανάβουν τα φώτα είναι στη σκηνή η Δανάη και ο Σωκράτης αμίλητοι. Ο Σωκράτης σπάει τη σιωπή ]

ΣΩΚΡΑΤΗΣ τι θα έλεγες να το κάναμε το ταξίδι στην Ελβετία;

ΔΑΝΑΗ ……….

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Αυτή είναι η πιο ωραία εποχή , χιόνια παντού αλλά στο ξενοδοχείο θα έχει τόση ζέστη ,εσένα σου αρέσει η ζέστη…. θα πάρουμε και πιο ελαφριά ρούχα….

ΔΑΝΑΗ ……….

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Θα είναι ταξίδι ζωής αυτό…. Θα μας κάνει άλλους ανθρώπους…..

ΔΑΝΑΗ ……….

ΣΩΚΡΑΤΗΣ [ σηκώνει το τηλέφωνο και σχηματίζει τον αριθμό ] Καλημέρα ,καλή χρονιά…. θα ήθελα να κάνω μια κράτηση για δύο άτομα για Ζυρίχη στο όνομα…….

[ η Δανάη του παίρνει από το χέρι το ακουστικό και το κλείνει ]

ΔΑΝΑΗ Μόνο να μας πάρουν μπορούν…. Εμείς μπορούμε να πάρουμε το 100 ή το 166 ή την πυροσβεστική…. Ευτυχώς το σπίτι μας δεν κάηκε…..

[ Η Δανάη βγαίνει και σε λίγο επιστρέφει με βαλίτσα και σακβουαγιάζ ,εν τω μεταξύ ο Σωκράτης στη σκηνή έχει καταρρεύσει ]

ΔΑΝΑΗ Καλά είναι και στα Πετράλωνα ,αυτό κι αν είναι ταξίδι ζωής, θα μας κάνει άλλους ανθρώπους….. Η Ελβετία ας περιμένει…….






Ο γάμος της Μαργαρίτας [ της Όλγας Κιοσόγλου ]


Αποτέλεσμα εικόνας για alzheimer foto

Αποτέλεσμα εικόνας για alzheimer foto



Ο γάμος της Μαργαρίτας

[ της Όλγας Κιοσόγλου ]




Τα πρόσωπα του έργου

ΦΑΝΟΥΡΗΣ 70 ετών
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ 70 ετών, σύζυγος του Φανούρη
ΘΑΛΕΙΑ 45 ετών ,κόρη τους



Στη σκηνή ο Φανούρης κάθεται στο τραπέζι , όπου έχει ετοιμάσει το πρωινό φαγητό και για τους δύο . Η Μαργαρίτα μαζεύει διάφορα άσχετα πράγματα και τα βάζει σε πλαστικές σακούλες και βγάζει άλλα από άλλες πλαστικές σακούλες…. Ακαταστασία τρελή στο δωμάτιο. Παντού πλαστικές σακούλες.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ μονολογεί ] πού είναι το ψωμί ; νόμιζα ότι το έφερα… [ σηκώνεται και πάει στη κουζίνα να φέρει το ψωμί .Η Μαργαρίτα κάτι ψάχνει σε μια σακούλα και βγάζει από μέσα ένα αρκουδάκι, ένα παπούτσι και ένα καρβελάκι ψωμί .Ο Φανούρης επιστρέφει και μονολογεί. ] Δεν το βρίσκω. Δεν μου έχει μείνει μυαλό, θα το ξέχασα στο φούρνο… [βλέπει το καρβελάκι στο πάτωμα ,σκύβει το παίρνει στα χέρια του το σταυρώνει ,το ασπάζεται και το βάζει στο τραπέζι . ] Έλα να φάμε Μαργαρίτα, να πάρουμε και τα χαπάκια μας. Σταμάτα επιτέλους να χαρχαλεύεις….

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Να φας εσύ. [ συνεχίζει να χαρχαλεύει τις σακούλες ]

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ αγριεύει ] Θα κρυώσει το γάλα σου και θα πιάσει πέτσα και δεν θα σου αρέσει

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Να φας εσύ

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ ακόμα πιο άγρια ] Δεν πρόκειται να στο σουρώσω ξανά ,ακούς;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Να φας εσύ

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Μα δεν πεινάς καθόλου ; [ μαλακώνει ] έλα , σου έχω και καλαμάκι να κάνεις μπουρμπουλήθρες….

Η Μαργαρίτα κάθεται και αρχίζει τις μπουρμπουλήθρες . Ο Φανούρης σηκώνεται και της βάζει το χάπι με το ζόρι στο στόμα.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Έλα ,πιες και μια γουλίτσα να πάει κάτω το χαπάκι…

Η Μαργαρίτα κάνει μια γκριμάτσα αηδίας και φτύνει το χάπι στα μούτρα του Φανούρη . Ο Φανούρης προσπαθεί να ηρεμήσει ,ψάχνει τα γυαλιά του να χαζέψει λίγο την εφημερίδα του

ΦΑΝΟΥΡΗΣ πήρες πάλι τα γυαλιά μου, εδώ τα είχα μαζί με την εφημερίδα μου. Πόσες φορές σου έχω πει να μην το κάνεις αυτό…. ε…. δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι εδώ μέσα . τίποτα δεν βρίσκω … όλα σε σακούλες….. όλα σε σακούλες….

Ανοίγει σακούλες ψάχνοντας για τα γυαλιά του και βγάζει διάφορα πράγματα, τασάκι, ξυπνητήρι ,κέικ μουχλιασμένο.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ τα πράγματα τα δικά μου δεν θα τα ξαναπειράξεις , μ΄ακούς ; Όλα σε σακούλες, λες και έχουμε μετακόμιση.

Βρίσκει τα γυαλιά του σπασμένα ,προσπαθεί να τα στερεώσει όπως- όπως και ανοίγει την εφημερίδα του. Η Μαργαρίτα φεύγει από το τραπέζι και επιστρέφει αμέσως κρατώντας μια βαλίτσα
κακοκλεισμένη ,σέρνονται τα ρούχα απ΄έξω

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Για πού το έβαλες;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Πού το έβαλα …. ,πού το έβαλα…..

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Φεύγεις ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Θα έρθει να με πάρει.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Ο Χάρος;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Ο …. ο….ο…. φαντάρος

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Και πού θα σε πάει ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ στο νησί.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Τώρα…. το σπίτι στη Κρήτη το πουλήσαμε ,τα κεραμίδια τα έχουμε φάει ήδη… Τώρα τρώμε τα πορτοπαράθυρα. Η σύνταξή μας ,βλεπεις, ούτε για μια βδομάδα δεν φτάνει…

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Είναι πολύ όμορφος.

Βγάζει οπό την τσέπη της μια κορνίζα με φωτογραφία και την κοιτάζει με αγάπη

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Ποιος ,ο φαντάρος ; Για να δούμε και εμείς που είμαστε παλιοσειρά….

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Όχι. [ βάζει την κορνίζα στη τσέπη της ]

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Τη βαλίτσα δεν την έκλεισες καλά, να σε βοηθήσω ;

Ο Φανούρης ανοίγει τη βαλίτσα και βγάζει από μέσα κατσαβίδι ,κάβουρα ,τανάλια , ρούχα, σακούλες πλαστικές, ένα πέπλο.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Τι είναι αυτό ,νυφικό;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ θα παντρευτούμε.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Με το φανταράκι ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Με το φανταράκι .Είναι νέος και ωραίος και μ΄αγαπάει.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ άγρια ] Εγώ δε σ΄αγαπώ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Όχι.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ πιο άγρια ] Εγώ δεν σε προσέχω ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Αυτός με προσέχει ,δεν φωνάζει σαν κι εσένα,….. μου φέρνει λουλούδια…. Μου φέρνει δώρα …. Πολλά δώρα …. Με φιλάει στο στόμα ….. μου κρατάει συνέχεια το χέρι

Ο Φανούρης μαζεύει το τραπέζι και πηγαίνει στη κουζίνα. Η Μαργαρίτα προσπαθεί να κλείσει την βαλίτσα ,βγάζει από μέσα ένα καπέλο και το φορά .

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Θα φύγουμε, θα πάμε στο νησί…. Θα πάμε στη θάλασσα…. θα μαζέψουμε…. Θα μαζέψουμε…. Αυτές …. Πετρούλες…. και σκουληκάκια ….. τι ωραία … τι ωραία….. και θα φυτέψω λουλουδάκια ….. πολλά λουλουδάκια…… παντού πολλά λουλουδάκια….. παντού…..

Μπαίνει ο Φανούρης ,φοράει ένα στρατιωτικό τζάκετ και στρατιωτικό καπέλο. Κρατάει ένα λουλούδι και το προσφέρει στη Μαργαρίτα. Είναι γλυκός και πολύ τρυφερός.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Ήρθα.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Ήρθες;

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Έλα να πάμε στο σπίτι μας αγάπη μου.

Κρατά ο Φανούρης με το ένα χέρι τη βαλίτσα και με το άλλο κρατά το χέρι της Μαργαρίτας. Βγαίνουν από τη μία πόρτα και μπαίνουν από την άλλη.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Σου αρέσει να καθίσουμε εδώ ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Πολύ μου αρέσει.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Το μεσημέρι θα πάμε στη θάλασσα, θα σου παραγγείλω σαμπάνια παγωμένη και φράουλες και εγώ θα παραγγείλω μια ρακή. Αλλά πρώτα να πιείς ένα γάλα να μη σε πειράξει η σαμπάνια…

Της φέρνει το γάλα της που δεν το είχε πιεί. Όλη την ώρα είναι δίπλα της και της κρατά το χέρι. Η Μαργαρίτα πίνει το γάλα της.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ δίνοντας το χάπι της ] Να κεράσω καραμελίτσα να μυρίζει ωραία η αναπνοή σου ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Είναι γλυκιά ;

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Πολύ γλυκιά.

Η Μαργαρίτα παίρνει μόνη της το χάπι και το βάζει στο στόμα της.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Μυρίζει τώρα ωραία η αναπνοή μου ;

Πλησιάζει το στόμα της στον Φανούρη. Ο Φανούρης τη φιλά τρυφερά.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Μυρίζει υπέροχα. Μ΄ αγαπάς ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Σ΄αγαπώ.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Εγώ σ΄αγαπώ ;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Εσύ να μου πεις.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Σ΄αγαπώ Μαργαρίτα.

Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει η Θάλεια , η κόρη τους, κρατώντας ψώνια.

ΘΑΛΕΙΑ Τι έγινε πατέρα ,καλέσανε την κλάση σου ; Τι θέλει μες τη μέση αυτή η βαλίτσα ; θα μου πει κανείς ; έχω κουραστεί εδώ μέσα να μαζεύω τα πράγματα από τη μέση και τις σακούλες.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ [ αγκαλιάζει τη Μαργαρίτα ] Εγώ και η μητέρα σου παντρευτήκαμε.

ΘΑΛΕΙΑ Πατέρα ξέρω ότι περνάς πολύ δύσκολα εδώ. Κοίτα μη μου πάθεις τίποτα και συ, δεν θα το αντέξω.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Η μητέρα σου παντρεύτηκε επιτέλους το φανταράκι της που την αγαπάει πολύ. Έχει και μια φωτογραφία του στη τσέπη της.

ΘΑΛΕΙΑ Να τη δω…

Η Μαργαρίτα δείχνει με καμάρι τη φωτογραφία.

ΘΑΛΕΙΑ Ρε πατέρα….. αγνώριστος είσαι εδώ……. κούκλος είσαι… τι ηλικία είχες τότε ; είκοσι ;

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Τι ,εγώ είμαι στη φωτογραφία; [ παίρνει τη φωτογραφία ] Α! εγώ είμαι! Εδώ είμαι δεκαεννέα ετων.

ΘΑΛΕΙΑ [ στη μητέρα της ] Άντε να ζήσετε, και καλούς απογόνους [ φιλάει τη μητέρα της ] πατέρα, φεύγω να πάρω το παιδί από το σχολείο, θα περάσω αύριο . Άντε να ζήσετε [φιλάει τον πατέρα της ]

Η Θάλεια φεύγει ,η Μαργαρίτα είναι όρθια με τη βαλίτσα στο χέρι.

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Που πας Μαργαρίτα μου;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Νομίζω ότι θα γεννήσω το κοριτσάκι μας… να πάμε στο νοσοκομείο…. Πρέπει να με πας στο νοσοκομείο….

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Όχι τώρα Μαργαρίτα μου, τώρα θα πάμε στη θάλασσα ,θα καθίσουμε στο μπαράκι στη παραλία, θα σου παραγγείλω παγωμένη σαμπάνια και φράουλες και για μένα θα παραγγείλω μια ρακή. Μετά θα πάμε να ξαπλώσουμε και σε εννέα μήνες θα
σε πάω στο νοσοκομείο και θα γεννήσεις το κοριτσάκι μας. Όμως για να μην μας πειράξει η σαμπάνια πρώτα θα φάμε κάτι, εντάξει ; και μετά θα σε κεράσω καραμελίτσα …

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Θα είναι γλυκιά ;

ΦΑΝΟΥΡΗΣ Πολύ γλυκιά αγάπη μου.



καλή ,ευλογημένη και δημιουργική χρονιά






Αποτέλεσμα εικόνας για foto louloudia


χρόνια πολλά,ειρηνικά
αγάπη,δικαιοσύνη
πάντα ο Θεός απλόχερα
στον κόσμο αυτά να δίνει
...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016


δεν ρωτώ, ποιος είναι ο Θεός για μένα; αλλά , ποιος είμαι εγώ για τον Θεό;


Πάντα ρωτούσα, ποιος είναι ο Θεός; ποιος είναι ο Θεός για μένα;
Και ποτέ δεν μπορούσα να απαντήσω. Έφτανα σε αδιέξοδο γιατί έκανα την λάθος ερώτηση.
---------------------------------
Προσπαθούσα να εξετάσω τον Θεό, προσπαθούσα να ερευνήσω το Κάλλος, προσπαθούσα να καταλάβω την Αγάπη, προσπαθούσα να περιγράψω τον Απερίγραπτο, προσπαθούσα να οριοθετήσω τον Άπειρο και Άκτιστο, προσπαθούσα να αποδείξω ότι υπ-άρχει Αυτός που Είναι, προσπαθούσα δηλαδή να λογικέψω την υπερλογία Του.
---------------------------------
Πέρασε καιρός πολύς, μα τώρα σαν να κατάλαβα, ότι το να θέλεις να κατανοήσεις τον Θεό δεν είναι εργασία της γνώσης και της λογικής σου, αλλά της καρδιάς και της ψυχής σου.
---------------------------------
Δεν μπορείς να Τον ερευνήσεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να απεκδυθείς την αλαζονεία σου και να ταπεινωθείς. Να αρχίσεις μία άλλη έρευνα. Επίπονη, μα σωτήρια.
---------------------------------
Αν θες να «ψηλαφίσεις» τον Θεό, ερεύνησε τον εαυτό σου.
---------------------------------
Τώρα πια, δεν ρωτώ, ποιος είναι ο Θεός για μένα;
αλλά πάντα ρωτώ, ποιος είμαι εγώ για τον Θεό;

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΑΣ

3η ΧΡΟΝΙΑ
2ο ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2016

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ


Αφηγητής: Να μαι και γω, Πάνω στην ώρα την καλή ήρθα. Να σας γνωρίσω την οικογένεια του

Ζαχαρία. Από δω ο μπαμπάς του Ζαχαρία
.
Μπαμπάς: Πιάστο…πιάστο ρε… που κοιτάς ρε στραβάδι… δε βλέπει κοτζάμ μπάλα ο βλάκας.

Αφηγητής: Φραπέ, καναπέ, χαβαλέ, δε βαριέ…

Μπαμπάς: Μπράβο μεγάλε, είσαι Θεός. Είσαι Ήρωας ρε, έλα… έλα… α να χαθείς ρε βλάκα…

Αφηγητής: Από δω η μαμά του Ζαχαρία.

Μαμά: Πιο σιγά δεν μπορείς; Μας πήρες τα αυτιά.

Αφηγητής: Δεν της βγήκε η πασίεντζα.

Ζαχαρίας: Ναι ρε πατέρα πιο σιγά, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Αφηγητής: Αυτός είναι ο Ζαχαρίας, παίζει με το κινητό, ρίχνει και μια ματιά στο βιβλίο της ιστορίας,

Μπαμπάς: Να πας στο δωμάτιο σου αν θέλεις ησυχία… Εδώ παίζει ο θρύλος…

Ζαχαρίας: Μάνα… μητέρα… ρε μάνα δεν ακούς;

Μαμά: Τι θες ρε παιδάκι μου, άντε τράβα στο δωμάτιο σου να διαβάσεις σαν άνθρωπος.

Ζαχαρίας: Μητέρα, να σε ρωτήσω κάτι;

Μαμά: Και γω θα το ξέρω; Αφού όλο μου λες ότι τίποτα δεν ξέρω…

Ζαχαρίας: Θέλω την άποψη σου…

Μαμά: Για ρώτα να δούμε…

Ζαχαρίας: Εσύ τι πιστεύεις, υπάρχει Θεός;

Μπαμπάς: Θεός, Θεός είσαι… Θεός μεγάλε…

Μαμά: Και περιμένεις να σου απαντήσω εγώ σε κάτι τόσο σοβαρό; Εδώ απαντούν σοφοί και επιστήμονες. Περίμενε να το γράψω στο λάπτοπ να δούμε τι θα βγάλει: Υ-π-α-ρ-χ-ε-ι – Θ-ε-ο-ς, ερωτηματικόν…

Ζαχαρίας: Ρε μάνα, εγώ σου μιλάω σοβαρά και εσύ με κοροϊδεύεις; Ψάχνω την αλήθεια. Δεν είμαι μωρό παιδί πια, έχω μεγαλώσει, το έχεις καταλάβει; Ψάχνω την αλήθεια… και την αλήθεια μόνο ένα άνθρωπος που με αγαπάει μπορεί να με βοηθήσει να τη βρω…

Αφηγητής: Άντε να δούμε τι θα του απαντήσει η Ελληνίδα μάνα…

Μάνα: Λοιπόν, η αλήθεια… Η Αλήθεια είναι ότι πέρασε η ώρα και πάλι αδιάβαστος θα πας στο σχολείο. Κοίταξε κακομοίρη μου, να ανεβάσεις τους βαθμούς σου. Αυτή είναι η δική σου δουλειά… και αν κάποιος αποδείξει ότι υπάρχει Θεός, θα το μάθεις αμέσως, αφού όλη τη μέρα στο Internet είσαι…

Ζαχαρίας: Ουφ, δεν μπορώ να συζητήσω μαζί σας, δεν με καταλαβαίνει κανένας πάω για ύπνο.

Πατέρας: Κοιμάσαι ρε… Ξύπνα…

Ζαχαρίας: Καληνύχτα πατέρα.

Πατέρας: Α΄…πριν πας για ύπνο, περίμενε θέλω να μιλήσουμε. Χριστούγεννα έχουμε σε μια βδομάδα. Θέλω να μου πείτε τι θέλετε από την αγορά να κάνω και γω το πρόγραμμα μου.

Ζαχαρίας: Χριστούγεννα έχουμε… Χριστό δεν έχουμε… άντε καληνύχτα πατέρα, καληνύχτα μητέρα…

Πατέρας: Τι έπαθε αυτός;

Μητέρα: Μπαίνει στην εφηβεία και τα ψάχνει όλα… ψάχνεται… πως το λένε… Σημερα οι νέοι έχουν άποψη για όλα…

Αφηγητής: Στο σημείο αυτό, πρέπει να κλείσετε όλοι τα μάτια σας. Όλοι όμως… Όλοι… εντάξει; Και δεν θέλω ζαβολιές. Όχι δεν σας έχουμε κάποια έκπληξη. Απλά σε μια καθώς πρέπει παράσταση, στο σημείο αυτό, πρέπει να έχουμε σκοτάδι επί σκηνής. Να σβήσουν τα φώτα δηλαδή… Θα σας πω εγώ πότε θα ανάψουν τα φώτα. Λοιπόν ο Ζαχαρίας πήγε για ύπνο και τώρα θα δείτε και σεις το ίδιο όνειρο που είδε και ο Ζαχαρίας. Όχι εσείς μη κοιμηθείτε… Ανοίξτε τα μάτια…Και τώρα!…ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ!!!


Ζαχαρίας: Που βρίσκομαι;

Γιατρός 1: Στο νοσοκομείο της Αλήθειας. Σοβαρά δεν ξέρεις που βρίσκεσαι; Τότε η περίπτωση σου είναι πιο σοβαρή απ ότι φαίνεται εδώ…(κοιτάζει τα χαρτιά του)

Γιατρός 2: Πως ονομάζεσαι;

Ζαχαρίας: Ζαχαρίας.

Γιατρός 2: Αυτό το όνομα. Η κυβέρνηση της Αλήθειας το έχει απαγορέψει. Εξ άλλου είναι πολύ παλαιό. Η κυβέρνηση της Αλήθειας προτιμά να δίνει ονόματα λουλουδιών στα παιδιά. Το όνομα σου πλέον θα είναι Υβισκος.

Ζαχαρίας: Πάλι καλά που δεν είναι Μπρόκολος.

Γιατρός 2: Βγάζεις γλώσσα μικρέ Υβισκε;

Γιατρός 1: Τι ηλικία έχεις Υβισκο; Υβισκο… Υβισκο… εσύ είσαι ο Υβισκος… Τι ηλικία έχεις λοιπόν;

Ζαχαρίας: Δώδεκα ετών είμαι.

Γιατρός 1: Είσαι δώδεκα ετών και πιστεύεις ακόμη σε παραμύθια; Σήμερα το έτος 2060; (παίρνει από τα χέρια του Ζαχαρία το βιβλίο που κρατά) Για να δω τι διαβάζεις; Μμμμ… Χριστουγεννιάτικες ιστοριες!!!

Γιατρός 2: Τι είναι Χριστουγεννιάτικες;

Γιατρός 1: Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή παλιά που απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση της Αλήθειας και αντικαταστάθηκε με τη γιορτή της Γαλοπούλας.

Γιατρός 2: Και τα βιβλία επίσης απαγορεύτηκαν από την κυβέρνηση της Αλήθειας και αντικαταστάθηκαν με τις οθόνες… γιατί ένα βιβλίο μπορεί να λέει ψέματα ενώ μια οθόνη ποτέ… Πάντως Υβισκο, αυτή την επέμβαση πρώτη φορά θα την κάνουμε σε δωδεκάχρονο. Συνήθως γίνεται σε μικρότερα παιδιά για να μην έχουν καμιά ανησυχία και καμιά αμφιβολία για την Αλήθεια.

Γιατρός 1: Κάποτε έλεγαν από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την Αλήθεια. Η κυβέρνηση στην υπηρεσία της Αλήθειας, ελέγχει όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, για να είναι η Αλήθεια αληθινή.
Η κυβέρνηση της Αλήθειας δεν θέλει τρελούς. Θέλει όλα τα μικρά παιδάκια να έχουν στο κεφαλάκι τους το τσιπάκι της Αλήθειας. Δεν θα πονέσεις καθόλου Υβισκο. (ο γιατρός βάζει ένα περίστροφο στο κεφάλι του Ζαχαρία). Με ένα ΚΛΙΚ θα ξέρεις την Αληθινή Αλήθεια.

Αφηγητής: Αχ πόσο θα τρόμαξε το πουλάκι μου… Τι όνειρο κι αυτό… εφιάλτης… Τώρα τι κάνει στη βιβλιοθήκη; Να δεις που ψάχνει το βιβλίο που είδε ότι κρατούσε στο όνειρο του… Τις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Του το είχε κάνει δώρο η γιαγιά του αυτό το βιβλίο και ήταν το αγαπημένο του… Τι σας έλεγα; Το βρήκε… (ο Ζαχαρίας διαβάζει από το βιβλίο και τον παίρνει ο ύπνος, καθιστό με το πρόσωπο πάνω στο ανοιχτό βιβλίο)
Αφηγητής: Στο προηγούμενο όνειρο ήμουν από μακριά, να μου πήγε… αυτοί μπορεί να είχαν απαγορεύσει και τους αφηγητές…
Α… σ΄ αυτό το όνειρο θα μπω και γω, έχουν γλέντι καλέ, πάω να βοηθήσω. Γλέντι όπως τον παλιό καλό καιρό. Δεν το χάνω με τίποτα…

Μπαίνουν όλοι μαζί κρατώντας ο καθένας από κάτι.
(τραπεζομάντιλα, πιάτα, πιατέλες, σουπιέρες, ποτήρια, βάζο με λουλούδια, μαχαιροπήρουνα)

Καλεσμένος 1: Έχουμε να βρεθούμε όλοι μαζί να κάνουμε Χριστούγεννα από τότε που ήμαστε εμείς παιδιά. Και όλο αυτό χάρη στο Ζαχαρία. Μπράβο Ζαχαρία. Εσύ θα συνεχίσεις την παράδοση του τόπου μας και της οικογένειάς μας.

Καλεσμένος 2: Και τώρα παιδιά είμαστε! Να είναι Χριστούγεννα και να μην αισθάνεται κανείς παιδί, πρέπει να είναι μεγάλη δυστυχία. (κερνάει κρασί σε όλους)

Καλεσμένος 3: Θυμάμαι παλιά στο χωριό μαζευόμασταν παραμονή τα παιδιά και πηγαίναμε να πούμε τα κάλαντα σ΄ όλα τα σπίτια. Όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ανοιχτές, κι όλα τα σπίτια μύριζαν βούτυρο και κανέλλα. Είχαμε και καλαθάκια μαζί μας και μας φιλεύανε σε κάθε σπίτι
με κουραμπιέδες, κουλουράκια, μελομακάρονα, δίπλες… αλλά δεν τρώγαμε τίποτα απ’ αυτά γιατί θα κοινωνούσαμε τα ξημερώματα. Τα πηγαίναμε στα σπίτια μας και τα τρώγαμε τα Χριστούγεννα. Όλα τα σπίτια, τα Χριστούγεννα είχανε απ’ όλα τα καλά επειδή οι πιο πλούσιοι έστελναν καλάθια με τα χρειαζούμενα στους πιο
φτωχούς, και όπου υπήρχαν χήρες και ορφανά, αυτή τη μέρα δεν τους έλειπε τίποτε. Άλλη η ζωή στο χωριό τότε. Υπήρχε φτώχια αλλά υπήρχε και αγάπη, νοιαζότανε ο ένας τον άλλον.

Καλεσμένος 4: Θυμάστε που μας στέλνανε τότε σαν παιδάκια παραμονή Χριστουγέννων νύχτα- νύχτα να πάμε να ταΐσουμε τη βρύση;
Άλλος κράταγε στάρι, άλλος βούτυρο, άλλος φακές, άλλος γάλα και έπρεπε να πάμε αμίλητοι ως τη πηγή να τα ρίξουμε μέσα και να πούμε «όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η σοδειά» και γεμίζαμε νερό στα σταμνάκια μας και γυρίζαμε στα σπίτια μας, γέλια… γελούσαμε πολύ, χωρίς λόγο… έτσι για να γελάσουμε…

Καλεσμένος 5: Σε κάθε σπίτι έκαιγε στο τζάκι ένα τεράστιο κούτσουρο, έπρεπε να καίει από τα Χριστούγεννα έως των Φώτων, για να μην μπορούν να κατέβουν οι καλικάντζαροι από την καμινάδα να μαγαρίσουν το σπίτι και τα φαγητά μας. Αλλά αυτό που ακόμα με συγκινεί είναι η λειτουργία των Χριστουγέννων. Πριν χαράξει ξυπνάγαμε, βάζαμε καθαρά και ζεστά ρούχα και πηγαίναμε στην εκκλησία. Η Θεία λειτουργία των Χριστουγέννων είναι η ωραιότερη του χρόνου. Ελάτε να ψάλουμε όλοι μαζί πριν φάμε «η Παρθένος σήμερον…»

Η σκηνή αδειάζει και μένει ο Ζαχαρίας να κοιμάται πάνω στο βιβλίο με τις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες.

Μητέρα: Εδώ κοιμάσαι αγοράκι μου, γιατί δεν πας στο κρεβατάκι σου;

Ζαχαρίας: Μαμά, πόσα χρόνια έχουμε να πάμε στο χωριό! Χριστούγεννα ποτέ δεν έχουμε πάει… Πάμε μόνο το καλοκαίρι και αν…
Σε παρακαλώ μητέρα, ας πάμε στο χωριό να κάνουμε Χριστούγεννα, να δούμε και τη γιαγιά και τον παππού. Εντάξει; Να πάρω τηλέφωνο τη γιαγιά να της το πω;

Αφηγητής: Έλα καλέ τι σου ζητάει το παιδί, κάνε του το χατίρι…

Μητέρα: Εντάξει… (ο Ζαχαρίας παίρνει τηλέφωνο)

Αφηγητής: Είδες πόσο εύκολα την έπεισα;

Ζαχαρίας: Έλα γιαγιά, τι κάνεις; Και μεις καλά είμαστε όλοι. Άκου γιαγιά, θα έρθουμε τα Χριστούγεννα στο χωριό. Θα ψήσω και τα ξαδέρφια μου να μαζευτούμε μια φορά όλη η οικογένεια…Α! γιαγιά θα πάμε και στην εκκλησία έτσι; Και θέλω να μου μάθεις τον ύμνο που λέει «η Παρθένος σήμερον…» Α: γιαγιά ξέρεις τι ανακάλυψα; Ότι υπάρχει Θεός…
και τα Χριστούγεννα θα το μάθουν όλοι…

Μπαμπάς: (μπαίνει ενθουσιασμένος) Τελικά υπάρχει Θεός… υπάρχει Θεός, σας λέω… το τελευταίο λεπτό βάλαμε γκολ… το καταλαβαίνετε; Υπάρχει τελικά Θεός ρε σεις…